Ff wachten

Hoewel het de hele dag geregend heeft, staat er een waterig zonnetje aan de hemel als we wakker worden. We doen het vaste ritueel; roken, bloggen, ontbijten, douchen, ijsblokken halen, inpakken en wegwezen. Meestal pakken we bij het uitchecken nog een bak koffie, maar dit keer hebben we een tankbeurt in het vooruitzicht en de meeste benzinepompen hebben een heel arsenaal aan koffiesmaken.

Hier in California mogen we wel weer zelf tanken, dus we besluiten een poging te doen met de creditcard. Helaas moet je je postcode invoeren en die van ons wordt zoals verwacht niet geaccepteerd door het apparaat. Ik loop dus maar naar binnen om vooruit te betalen. Voor de kassa staat een lange rij wachtenden. De kassiere is alleen en het is duidelijk spitsuur. Heel grappig om te zien hoeveel mensen als ontbijt gebraden kippepootjes bestellen. Als ik bijna aan de beurt ben, besef ik dat ik de koffie nog niet gepakt heb. Eerst maar het tanken betalen denk ik slim... Dan pak ik onze koffie en kan ik weer achteraan in de rij aansluiten. Ach, we hebben vakantie!

Vlak voordat we Lassen Volcanic National Park in rijden, zien we een bord waarop staat dat de weg verderop is afgesloten. We besluiten eerst maar naar het visitor center te rijden om informatie in te winnen. Daar horen we dat de weg tijdelijk is afgesloten, maar dat hij tussen 12 en 14 weer open zal gaan. Op dat moment is het ff tien uur. De ranger geeft ons een paar ideeen over hoe we de tijd kunnen doden. Als we omrijden naar de zuidingang zijn we 2 tot 3 uur onderweg. Het lijkt slimmer om aan dit deel van de scenic drive wat wandelingetjes te maken.We gaan op pad naar de Devastation Area waar we een simpele wandeling doen. Alles op ons dooie gemakkie; hoe meer tijd we doden, hoe beter. 

Toch staan we om half twaalf al voor het afgesloten stuk weg. De afzetting is gelukkig vlak na een campground neergezet. Daar besluiten we maar te gaan wachten. We eten wat aan een picknicktafel en dan zien we een ranger aan komen rijden. Deze weet ons te vertellen dat het toch 14uur wordt. San en ik hebben even spoedberaad, maar besluiten toch te wachten. Ik wil de zuidzijde echt graag zien namelijk. We gooien de autostoelen achterover en proberen een tukkie te doen. Als we bijna in slaap gesukkeld zijn, hoort San opeens auto's rijden: De weg is open! 

En wat we dan te zien krijgen! Al heel snel wordt duidelijk waarom de weg afgezet was: Het heeft gesneeuwd hier! We genieten met volle teugen en maken honderden foto's. Het ene uitzichtspunt is nog mooier dan het andere. Met de selfiestick proberen we een kerstkaart-foto te maken. Het resultaat daarvan zal vermoedelijk in december zichtbaar worden.

Helaas is de wandeling die ik had willen doen door de sneeuw vrij ingewikkeld geworden. We besluiten dan ook die te skippen en door te rijden naar de Sulpher Works. Hier zien we hydrothermal basins. Stinken joh! Maar ook heel speciaal om te zien. We vroegen ons gedurende de dag af of de vulkaan hier nog levend is. Het antwoord zagen we omhoog borrelen. Ja dus!

Hierna volgt een lange rit naar Reno, maar als we het park amper uit zijn, staan we al in een file. Road Work. We staan een tijdje stil en dan mogen we achter een pilot car aan de berg af. We rijden weer door naaldbomenbossen en zoeken een leuke radiozender op. Na 10 dagen zijn we wel een beetje uitgekletst...

Een half uur voor Reno staat het verkeer voor ons opeens stil. We wachten een tijdje, maar er komt geen beweging. Wel zien we verderop een leeg stukje weg waar steeds mensen heen en weer lopen. Dan zien we een helikopter aan komen vliegen. Hij landt naast de weg. Tegen die tijd zien we dat ook de politie, brandweer en ambulance zijn gearriveerd. Een uur later, de helikopter is inmiddels weer opgestegen, komt er eindelijk beweging in de lange sliert auto's voor ons. Als we langs de plaats van het ongeval rijden, vallen we even stil. Er staat een auto zonder voorkant en een vrachtauto zonder zijkant. Het ziet er niet goed uit. Een stukje verderop is een benzinepomp en daar komen we even bij.

Het is intussen weer lekker warm geworden, dat is Nevada wel toevertrouwd. Als we Reno in zicht hebben, torent er één hotel boven de stad uit. We grappen nog dat dat ons hotel vast niet is... Wel dus! We parkeren de auto ergens in een grote parkeergarage en gaan eerst maar eens op zoek naar de check-in. Daar aangekomen mogen we weer aansluiten in een rij. Dat heb je bij zo'n groot hotel. We hebben intussen al bedacht dat buiten roken niet te doen is, dus we vragen een rookkamer. De receptioniste geeft ons een kamer op de 27ste verdieping, the club level; dit is een enorme, gratis, upgrade! We hebben hier zelfs tv op de badkamer! Onderdeel van de resort fee is de valet parking, dus we haalden de auto op en plantten hem voor het hotel neer. Koffers eruit, sleutel inleveren en klaar is kees.

Zojuist hebben we gegeten in een van de restaurants, een saloon/dance hall. En gedanst werd er; we keken onze ogen uit. Er speelde een leuke country band en op de dansvloer werden alle soorten line dances gedaan. We hadden vanavond eigenlijk naar de drive inn zullen gaan, maar dit vinden we leuker. Van te voren heb ik me suf gezocht om een bar zoals deze te vinden op onze route en nu lopen we er zomaar tegenaan! Het mag duidelijk zijn: het lange wachten is helemaal vergeten!

Het zonnige California

Vanochtend dan wel geen vorst, maar hier in Klamath Falls heeft de herfst zijn intrede gedaan en kijken we tegen een dik pak regenwolken aan. We hebben mazzel, want als we ontbijt halen en de auto inladen, is het zo waar even droog.

De tomtom wordt ingesteld op Lava Beds National Monument en om 10uur rijden we California binnen. Wie denkt dat het hier altijd zonnig is, moeten we teleurstellen... ook hier regen, regen, regen. Het maakt de toch al saaie weg er niet mooier op. Pas in het monument zelf wordt het uitzicht wat mooier, aangezien we door de lavavelden rijden. Als we arriveren bij het visitor center en de auto uit moeten, hebben we weer geluk: het is net even droog! We halen bij de rangers twee grote lampen en krijgen het advies om eerst de Mushpot Cave te gaan zien. Deze is verlicht en bestraat. Zo kunnen we alvast wat wennen. Natuurlijk doen we braaf wat ze zeggen. Het leuke van deze grot is dat overal bordjes staan met uitleg over het ontstaan van deze zogenaamde lava tubes. Zo leren we nog eens wat!

Als tweede grot kiezen we de Sentinel; deze heeft twee ingangen en is de langste van allemaal. We laten de auto bij de Upper ingang staan en wandelen naar de cave. Daar zien we dat het flink klauteren wordt, maar dat vinden wij juist leuk. We gaan naar binnen en voor we het weten zijn we een bocht om en staan we in het pikkedonker. San's lamp geeft een brede straal licht, dus hij schijnt steeds naar voren en boven en met die van mij verlicht ik de ondergrond. Zo stappen we lekker door. Af en toe even om je heen turen en dan is het niet handig om door te lopen, kan ik uit ervaring zeggen; ik kan soms maar net mijn evenwicht houden. En ik ben een trage leerling, want aan het eind van de tunnel had ik het nog steeds niet in de vingers. Nadat we de Lower entrance beklommen hadden, volgde nog een flinke wandeling terug naar de auto. Maar we hadden weer mazzel, het regende niet. Wel was het koud, want over zo'n lage vlakte waait het flink. Er zijn nog ik weet niet hoeveel andere lava tubes, maar veel daarvan waren gesloten omdat het broedseizoen is voor de vleermuizen. Wij vinden het mooi geweest en rijden weer terug naar het visitor center om de lampen in te leveren. Daar lezen we ook nog dat de saaie weg waarover we reden en het landschap waarin we nu staan onderdeel van de krater is!

Volgende punt op de planning zijn de McArthurBurney Falls. Hiervoor moeten we een goede twee uur rijden en, ongelogen waar, vanaf het moment dat we weer in de auto stappen, begint het weer te regenen. En dat blijft het de hele weg doen. Even pauze bij een benzinestation; daar hebben ze de lekkerste koffiesoorten en kunnen we snel een peukie doen.

Als we bij de Falls aankomen, wil de ranger net de booth sluiten. Gelukkig treffen we haar nog, anders hadden we pech, want we hadden de entree niet gepast bij ons. We rekenen af en rijden door naar de parking. Ik stel voor om in de auto af te wachten of het zal minderen met de regen, maar San is stoer en zegt "komop, we gaan gewoon". En verdomd als het niet waar is: vanaf het moment dat we uitstappen is het, jawel, droog!

We besluiten de Falls trail te wandelen en dalen af naar het bassin. Hoewel het flink koud is, staan we te genieten. Deze waterval is echt de mooiste van de reis. We zijn blij dat we hem toch nog bezocht hebben. (Thanks Mar, voor de tip) 

Omdat we het bord niet goed gelezen hebben, weten we niet of deze wandeling een roundtrip is of niet, dus voor de zekerheid keren we onderaan weer om. Onderweg komen we een eekhoorntje tegen dat op zijn dooie gemak gaat zitten poseren. We houden een fotoshoot en laten het beestje dan met rust. Eenmaal boven zien we dat we wel een rondje hadden kunnen maken, maar nu we toch al boven zijn, stappen we lekker de auto in.

We rijden, in de regen uiteraard, naar Burney en hebben het zo druk met het zoeken naar een leuk restaurant dat we ons motel vrolijk voorbij zoefen. De tomtom hielp ook niet, want die zocht ook op de verkeerde plek. Aan de andere kant van het stadje zijn we maar gekeerd en toen reden we zo naar Green Gables toe. Toen ik bij het boeken de naam van dit motel zag, was ik meteen verkocht. Eén van mijn favoriete films is Anne of Green Gables en dit motel lijkt nog op de echte green gables ook! Ik ben helemaal in mijn element hier en San ook; de kamer is licht en fris en dat is een aangename afwisseling op de voorgaande dagen. In de badkamer kun je dansen en we hebben zelfs een walk-in closet. Op de veranda (ja heus!) kunnen we droog roken en dat is maar goed ook, want het blijft de rest van de avond plenzen. 

Hier tegenover zit een grill restaurant en dat klinkt wel aanlokkelijk. Dat we door de regen heen en terug moeten, kan ons nu niet meer schelen. We hebben de hele dag mazzel gehad en ons natte pak verruilen we lekker voor onze pyjama. Het was een leuke eerste dag in California, maar om nou te zeggen dat het hier altijd zonnig is...

Brrrrr

Brrrr! We worden bibberend wakker!! Min 1!!! Voor het eerst zijn we blij dat we niet met de camper zijn. We halen snel wat warme kleren uit de kofferbak en trekken een sprintje naar de receptie voor een bak warme koffie. Wat ontbijt betreft is de keuze zeer beperkt. Er staat een bordje met koekjes...

Na een warme douche gaan we op pad. Eerst naar de naastgelegen benzinepomp. Hier in Oregon mag je niet zelf tanken. We moeten dus wachten op assistentie. Die komt al rap aanlopen. Het is een dame die gekleed is in een skipak. Ze vertelt dat dit de eerste koude nacht is en dat het vanaf nu niet meer warm zal worden in La Pine. We maken een babbel en als we binnen een lekkere bak koffie halen, krijgen we die kado; hoe leuk is dat! Dat we haar daarna een tip horen te geven die hoger is dan de prijs van de koffie, nemen we maar voor lief.

We stellen de tomtom in op Crater Lake NP en gaan op pad. We rijden weer door bossen vol naaldbomen en hoe dichter we bij het park komen, hoe meer rook we zien. Dat is hier vrij normaal, we zagen het in voorgaande jaren ook. Het zijn gecontroleerde wildfires die nodig zijn om het bos gezond te houden. Na een lange rit laten we de rook achter ons en komen we aan bij de krater. We staan op een steile klif en onder ons ligt een meer met water dat onvoorstelbaar mooi blauw is.

Er is maar één mogelijkheid om bij de waterrand te komen en daar is een wandeling van een uur voor nodig. Nou is dat uur heen niet zozeer het probleem, maar de terugweg is een ander verhaal. Dan moet je dat stuk weer terug, maar dan bergop. Overal staan waarschuwingsborden dat je deze trail niet te licht op moet vatten. Sander ziet het dan ook niet zitten. En als hij het al niet ziet zitten, moet ik er al helemaal niet aan beginnen. Op zich wel jammer, want vanaf dit punt kun je ook met een boot over het water varen. Via de east rim drive bereiken we nog wat mooie uitzichtspunten en dan verlaten we de rim drive.

 

We rijden we naar de Pinnacles. Hier maken we een leuke wandeling waarbij we steeds andere zichten op de pinnacles hebben. Op de parkeerplaats huist een zwerm wespen, zodat we de auto bijna niet meer in kunnen komen. San rijdt een stukje weg en dan kan ik ook de auto in springen. 

 

We gaan op weg naar de volgende wandeling. Deze heeft als eindpunt een mooie waterval, waarbij we even lekker uitrusten. Langs het pad zie je heel goed hoe de natuur zichzelf opruimt. Je ziet hoe omgevallen bomen weer opgenomen worden in de grond. Ook zien we een hypermoderne kerstboom; dit kon best eens de nieuwste rage worden.

Met bevroren neuzen komen we terug bij de auto. Brrr! Nu eerst maar even lekker warm worden. We zetten koers richting het motel en kiezen een weg langs een groot meer uit. Hier kunnen we vast nog wel iets beleven. Niet dus. Het meer is volkomen verlaten. Geen bootje te zien. Een beetje teleurgesteld rijden we door naar het motel. Daar wacht ons letterlijk en figuurlijk een warm welkom. De receptioniste is supervriendelijk en de kamer heerlijk knus en warm. We draaien een was en nestelen ons dan op het bed. De televisie gaat voor het eerst deze reis aan en we kijken wat sitcoms. Om acht uur gaat het licht weer uit, hoewel we echt probeerden langer wakker te blijven. Over twee dagen zijn we in Reno en daar willen we naar de drive-in, alleen begint dat pas om 20u. Hoe we dat voor elkaar moeten krijgen?

Missie geslaagd

Vanmorgen waren we alweer vroeg wakker. Eerst een bakkie koffie en een peuk.

We hebben beide onze mail en facebook bekeken en zijn toen voor het Semi Continentale breakfast gegaan. En Semi was het: een kop koffie en wat voorverpakte horns. (Zoete broodjes)

De Kerstman stalt hier in Oregon zijn rendieren. Er staan er 100 in Redmond. Tenminste volgens de borden. Wij konden er maar vier vinden. Vermoedelijk waren de andere 96 op oefening. De beestjes kwamen vrolijk op ons af rennen, alsof ze al op onze komst aan het wachten waren. Eentje wilde zelfs wel geaaid worden. Wat wij niet wisten, is dat op hun gewei ook vacht zit. Van dichtbij kon je dat heel goed zien.

Daarna op naar Smith-Rock State Park. Toen we daar aankwamen hadden we de keus uit diverse trails. We twijfelden tussen twee daarvan. De eerste was een rim trail dus gewoon lekker vlak langs de afgrond lopen en de tweede was een hele stijle wandeling naar beneden. We besloten na veel 5en en 6en om voor optie 2 te gaan en wat een goede keus was dat. Vanaf beneden zijn de rotsen nog veel imposanter. We zagen overal aan de wanden bergbeklimmers hangen. Petje af, doen wij hun niet na.

Beneden besloten we ook de river trail te gaan lopen. San zei dat dit pad vast vlak zou zijn aangezien het langs de rivier liep. Nou... plat was het niet echt. We hobbelden flink op en neer. We hadden gezien dat er een soort brug aan het eind was en zo te zien konden we vandaar via de andere kant van het riviertje teruglopen. Maar toen we bij het 'bruggetje' aankwamen, bleek het een ruiterpad dwars door de rivier te zijn. We konden weer kiezen. Doorlopen of teruggaan. Doorlopen betekende dat we uiteindelijk over de rotsen moesten om weer bij het beginpunt te komen. Dat was echt geen optie voor ons. Dus we zijn omgekeerd en teruggegaan. Onderweg kwamen we nog een slang tegen. Deze was dood, maar hij zag eruit alsof hij elk moment sidderend omhoog zou kunnen komen.

Terug bij het beginpunt hebben we even pauze gehouden en daarna zijn we aan de klim terug naar boven begonnen. Man oh man, wat was dat steil! Het was zo erg, dat we bijna niet durfden stil te staan uit angst dat we terug zouden rollen. San begon op een gegeven moment maar een cadans op te dreunen; we leken net een troep soldaten bij de vierdaagse! Maar goed, we zijn boven gekomen en konden daar neerploffen om bij te komen.

Volgende punt op de agenda zou een wandeling met waterslide zijn, maar aangezien het weer hier een beetje is omgeslagen, hebben we die geskipt. Daarvoor in de plaats zijn we voor de verandering weer eens gaan shoppen. Dit keer in Bend. San slaagde voor een stel korte broeken en goede werkschoenen en ik heb een lading shirtjes uitgezocht. Onze zoektocht naar Eggnog blijft voortduren; ook in deze stad was niets te krijgen. Wel vonden we apple butter, dat is een soort dikke appelstroop. We aten dat van de week ergens bij het ontbijt en wilden het graag mee naar huis nemen. Missie geslaagd dus.

Bij de Ross werd San aangesproken door een medewerkster die hem een hand gaf en dankte voor zijn inzet. Echt heel apart; hij draagt een pet met veteranenembleem en de uitzendkleuren en dat heeft nu al een paar keer tot leuke gesprekjes geleid. Zo ook tijdens onze uitputtingsslag in Smith Rock SP, daar werden we middenin een klim staande gehouden met de vraag om welke missie het ging. Heel bijzonder dat het zo vaak herkend wordt.

We zitten nu in een nog aftandser motel. We dachten niet dat het erger kon, maar wel dus. Zojuist zijn we dus maar lekker uit eten gegaan om even de kamer te ontvluchten. Nu snel een borrel drinken en dan lekker slapen. Morgen staat Crater Lake NP op het programma.